برزه:تنور پخت نان

جهت پخت نان محلي از برزه استفاده مي شود.كه اجزا آن عبارتند از:

1-توه tovah:قسمت تيره رنگ وسط برزه مي باشد.كه نان روي آن قرار ميگيرد وپخته مي شود.در گذشته بقاياي ظروف سفالي قديمي را از محل خرابه هاي قلعه وآثار قديمي جمع آوري ميكردند .پس از كوبيدن وخمير كردن بدان خاك نرمي  افزوده و آنرا روي قالبي از گل بصورت محدبي پهن ميكردند. پس از خشك شدن در آفتاب آنرا در قسمت مركزي برزه قرار ميدادند. خمير ي  كه به شكل ورقه اي نازك در آورده بودندرا روي آن پهن ميكردند .زير آنرا شعله ور مي ساختند تا نان بپزد ولي هم اكنون جنس آن از فلز مي باشدونام قسمت فلزي توه مي باشد اما اگر از جنس سفالهاي قديمي باشد ،آنرا برزه نامند.

3-دمك domak:دود كش كه در قسمت جلويي قرار داردو دود آز آن خارج مي شود.

4-خو:سنگي مدور كه جهت پهن كردن و دادن شكل ورقه اي به خمير مورد استفاده قرار ميگيرد.

5-زرخوzorkhu: پارچه اي ضخيم كه زير خو قرارمي گرفت وآرد اضافي روي آن مي ريخت.

6-چوه : چوبي سفيد وبه طول حدود 50-60متر كه از آن براي پهن كردن خمير استفاده ميگردد.

7-چنهchonah: تكه خميرهاي مدور به اندازه كف دست وآماده پهن شدن

8-ماده تامين كننده سوخت برزه جهت ايجاد حرارت كود حيواني مي باشد.

9-حصي hassi:ظرفي سفالي جهت تبديل آرد به خمير كه با دست انجام مي شود.

10-كلنگkaleng; ظرفي سفالي جهت نگهداري مهويه (غذايي كه از ماهي وچند ماده افزودني كه فقط ذر منطقه لار تهيه ميشود وبه صورت مايع مي باشد وتوسط تكه اي از برگ نخل كه بصورت برس در آورده شده اين مايع راكه به نظر كساني كه اولين بار بوي آنرا استشمام ميكنند بسيار بدبو مي باشد ،بر روي نان مي پاشند)

11-سپ sop:شبيه سيني بزرگ مي باشد اما جنس آن از برگ نخل است كه به شكلي ماهرانه در هم تنيده شده وسطحي را مي سازد كه براي قرار دادن نان بعد از پخته شدن مورد استفاده قرار مي گيرد.در عكس پايين درقسمت پايين وسمت راست ميتوانيد آنرا مشاهده كنيد.

12-پرسم parsom: ظرفي پر آز آرد كه انرا پرسم نامند.از اين آرد جهت جلوگيري از چسبيدن نان خميري به خو(پايه سنگي ) استفاده مي شود.

13 سنگseng: سبوس اضافي حاصل از آرد كه روي زرخو ميريخت وكه جهت تغذيه طيور مورد استفاده قرار مي گيرد.

14- چولو chovaloo: اطراف چوب بلندي را كه جهت پهن كردن خمير از آن استفاده مي كردن بوسيله خميري پوشيده مي شد. كه در مرحله آخر از چوب جدا ميشد.اين خمير بعلت فشرده شدن سفت ميشد. واز آن ناني كوچك تهيه ميشد كه آنرا چولو مي ناميدند. به عقيده گذشتگان هر كس كه اين نان را بخورد مو رموري(غر غرو) ميشود.

15- تشخره tashkhara:چوبي بلند جهت وارد كردن وبهم زدن سوخت به برزه

16- سربرزه :بعد از پايان كار جهت محافظت از برزه سربرزه كه كاسه اي بزرگ از كاهگل بود را وارونه روي برزه قرار مي دادند.

==================================================

اجاق: ابتدا خمير راروي سطحي دوار بنام توه tovah  از جنس چدن مي مالند ،سپس درون اجاق را پر از زغال كرده وقسمتي از توه كه خميري است را رو به زغال برافروخته وداغ ميگيرند وپس از پخته شذن  نان حاصل را بسته به ضخامت بالا توه(ضخيمتر) يا ليتك (ضخامت كم) نامند. سپس نان را از توه جدا كرده وبدان كنجد ومهويه  مي افزايند.