ياد دورة کيدوني

مَه يادِه کَيدو اَندِم هَمَه کـَس دِلـُشُو خَش اَند

مُنا فَهمي غُصَّه چَي آخ هَمَه کِس دِلـُشو خَش اَند

دِل مَردياشو صافند چش نامحرم شُوناکِه

تا که چِش تاريک اَبـُئِس هر کي اَپَهلوي زِنَشَند

کمک يکدِگـَه شاکِه وَسِ هر کاري

وَسِ هر کس کَري شاکِه تا ابد شُه ته چش اند

صبح وَگـَّه مردياشو هرکدوم يک کَري شاکِه

مَش غلوم خَرَک شَلونا قَمبَرو اَکار شَل اَند

مش رضا پَچا شَبارَند مَحدِسَن اَ دور کـَهرند

مُصَّفي بِرَدَه شَزَت سيد مرتضي اَتِکِ شَل اَند

زينياشو هَمَه اَمدِه دو سه تا بِچ شُوخِشاره

بچيا تمبونِ  پَکوَایی شوپاوُ هر کي اَ کـَنگِ نَنَش اَند

مانساء اَفِکرِ اَو اند نُصرَتو شَمَد شَوادُوت

زيوَرو اَدَور پاتيل شا بي بي اَوَرِ تَش اَند

سر شومُو که اَبُئِس يک سفرة دراز و گَپ

اَگـَه که چي شَي ني اَند ولي بَخُدا دلشو خش اند

ماي زَمِسّو که مَگو شلغم اَتش شانا همش

آخ قربون منقلياشو که پر خُرگِ تَش اَند

از اِ دَورَي چه بُگـُيم درده دِلـُم چُو بُکُنِم

هَمَه غُصَّه هَمَه غم آخ هَمي دَورة چِه خَش اَند

***شعری به زبان لاری از منصور ارنواز***

 منبع:لارستان كهن