معرفي فرهنگ ٔديدنيها وتوانمنديهاي دهكويه: شامل1200عكس (فارس لاردهكويه)

بَنِه:به گویش محلیلارستانی و -بستکی بُّـه:،کردی: داره بن، برخی مناطق کردنشین دیگر آن راونمی‌خوانند.)درختی است کهن سال وبا عمر طولانی که در برخی موارد به ۳۰۰ سالهم می‌رسد به ارتفاع قریب به ۵ متر که در برخی مناطق کوهستانی ایران یافتمی‏شود.شاخه‌های این درخت سفید کمی مایل به خاکستری است. این درخت نیزمانند سایر درخت‌های کوهستان مانند: کُنار،کُور وسمر،کِرت،کُوهِنگ،سَلَم وغیره، در زمان قدیم د ازهیزم این درختان برای پخت و پز در مناطق مختلف کوه کم وبیش یافت می‌شود، اما بیشتر در قله‌های پرارتفاع، پرتگاها،نرگ‌ها وسرگردها ومناطق دور دست کوهستانی می‌روید.

 

نام علمی آنPistacia atlanticaمی‌باشد که یکی از وایته‌های مهمآن Pistacia atlantica var.kurdica یا همان «ون» است.ارتفاعش تا ۷ یا ۹متر نیز رسیده‌است در بعضی از مناطق کوهستانی مانند کردستان ایران به میوهآن «قزوان» می‌گویند که برای خوشبو کردن دوغ و روغن حیوانی و همچنین دردرست کردن ترشی استفاده می‌کنند . درخت بنه منبع تولید شیره سقز است.سقز کهدر گویش کردی منطقه بانه به آن (بنِشت) گفته می‌شود صمغی به رنگ سبز خیلیروشن، غلیظ و بسیار چسبنده‌است که استفاده دارویی فراوان داشته و به عنوانیک ملین قوی در درمان یبوست و درمان ناراحتی‌های گوارشی استفاده می‌شود . ۲۵درصد از شیره سقز حاوی روغن پرارزش و صنعتی تربانتین است که کاربردهایفراوانی در صنعت دارد . علاوه بر این از شیره سقز در تهیه آدامس، عطر،خوشبوکننده‌ها، حشره کش‌ها و در صنعت داروسازی در تهیه نرم کننده‌ها و ضدعفونی کننده‌ها استفاده می‏شود . علاوه بر این در صنعت پلاستیک سازی، تهیهواکس کفش و چرم و صنعت چاپ مورد استفاده قرار می‌گیرد . بعلت نبود صنایعتبدیلی مناسب، اکثر سقز تولیدی در ایران به خارج از کشور صادر گردیده و بهعنوان مواد پایه بسیاری از صنایع فوق الذکر بکار برده می‌شود . اگر چه آماردقیقی از تعداد درختان بنه در بانه موجود نیست اما تعداد آنها بین ۱۰ تا۲۰هزار اصله تخمین زده شده‌است . به طور متوسط از هر درخت ۵۰۰ الی ۱۰۰۰گرم سقز بدست می‌آید که در شرایط مناسب و سالهای پرباران این مقدار بیشترهم می‌شود .در بانه درخت بنه اغلب بصورت توده‌های مخلوط با درختان بلوط درروستاهای کانی سور، سیاحومه، دارینه، باشوان، بنه ژاژ، همزلان، ویسک، رشکی،خجک و ... مشاهده می‌شود.

 

خواص دارويي و كاربرد

 

مصرف ميوه بنه نفخ معده را كاهش داده براي سرفه، لقوه، فلج، رفع سر درد، تقويت نيروي جنسي،تقويت اعصاب، صاف كردن صدا، يرقان، سختي ترشح ادرار، درد كمر، زانو درد و درد مفاصل مؤثر و مفيد مي باشد. در تحقيقي كه توسط دانشگاه علوم پزشكي بيرجند صورت گرفته برگ آن خاصيت آنتي اكسيداني دارد.

 

 بنه كوهي ياچاتْلانقوش‌ ،نام‌ میوه‌ و گونه‌ای‌ از درخت‌ بَن‌/ وَن‌/ ونه‌ یا بَنه‌/ بِنه‌ (پستهوحشی‌ یا كوهی‌) با نام‌ علمی‌پیستاسیا آتلانتیكا. بنه‌ درخت‌ كوچكی‌ بارشد كُند از تیره سماقیان‌، و موسم‌ گل‌ آن‌ اردیبهشت‌ ـ خرداد است‌. ازپوست‌ درخت‌ بنه‌، صمغ‌ معروف‌ سقز (در منابع‌ قدیمی‌: عِلك‌ الاَنباط‌) استخراج‌ می‌شود (رجوع کنید به رازی‌، ج‌20، ص‌ 304 به‌ نقل‌ از ابوجریح‌؛ابوریحان‌ بیرونی‌، ص‌ 198؛ جرجانی‌، ص‌ 145). صمغ‌ و میوه آن‌ مصارف‌خوراكی‌ و دارویی‌ دارد. از این‌ گیاه‌ گونه‌ای‌ رنگ‌ قرمز نیز می‌گیرند (مهران‌، ذیل‌ «بنه‌»).


درخت‌ بَنه‌ از درختان‌ قدیمی‌ و بومی‌ ایران‌ است‌ و در منابع‌ نیز به‌وجود آن‌ و استفاده‌ از میوه آن‌ اشاره‌ شده‌ است‌، از قبیل‌ جمله معروف‌ «چقدر این‌ پارسیانِ بنه‌خوار شجاعند» (رجوع کنید به لاوفر، ص‌ 247؛ قس‌ابریشمی‌، ص‌ 26ـ27، كه‌ آن‌ را به‌معنی‌ «پسته‌خوار» دانسته‌ است‌).

پیستاسیا آتلانتیكا در فلات‌ ایران‌ سه‌ زیرگونه‌ به‌ نامهای‌ موتیكا،كوردیكا و كابولیكادارد (رشینگر، ص‌ 3ـ6؛ مظفریان‌، 1375 ش‌، ص‌ 416؛برای‌ نامهای‌ رایج‌ آنها در نواحی‌ مختلف‌ ایران‌ رجوع کنید به ثابتی‌، ص‌ 515ـ516؛ كریمی‌، ص‌ 580 ـ 581). رویشگاههای‌ آنها از جزایر قناری‌ وكشورهای‌ ساحل‌ دریای‌ مدیترانه‌ آغاز می‌شود و تا عراق‌، آناطولی‌، قفقاز،ایران‌، افغانستان‌ و پاكستان‌ ادامه‌ می‌یابد (ثابتی‌، ص‌ 515). در فلات‌ایران‌ در بسیاری‌ مناطق‌ غرب‌، شمال‌غرب‌، جنوب‌، جنوب‌شرق‌، شرق‌ وشمال‌شرق‌ می‌رویند (رجوع کنید بهرشینگر، همانجا؛ در ایران‌ رجوع کنید بهمظفریان‌، 1383 ش‌، ص‌ 18ـ20؛ ثابتی‌، ص‌ 515ـ 518).

در منابع‌ متقدم‌ عربی‌، درخت‌ بنه‌ و میوه آن‌ را بُطم‌ (نامی‌ سامی‌رجوع کنید به ابن‌میمون‌، شرح‌ مایرهوف‌، ش‌ 66، ص‌ 36؛ سلّوم‌، ص‌10، ش‌ 1/46)، حبه الخضراء یا شجره الخضراء، و ضِرْوْ و زریعه البُطم‌ نامیده‌اند (دینوری‌، ج‌ 3، ص‌ 216؛ زهراوی‌، ج‌ 2، ص‌ 418؛ ابوالخیر اشبیلی‌، ج‌ 1،ص‌ 86، 155؛ حكیم‌ مؤمن‌، ص‌ 49،80؛ نیزرجوع کنید به بِلَخْضَر و همكاران‌،ص‌260). در ترجمه عربی‌ سده سوم‌ ازكتاب‌ الحشائشِدیوسكوریدس‌ (ص‌ s، كهن‌ترین‌oqnimre71) واژه طرمینتش‌ برای‌ آن‌ ذكر شده‌ كه‌ معرّب‌ T شكل‌ این‌ واژه‌ در یونانی‌، است‌ (رجوع کنید به لیدل‌ و اسكات‌، ذیل‌مادّه‌). جرجانی‌ (همانجا) واژه فارسی‌ آن‌ را ونیزه‌ ذكر كرده‌ است‌ (نیزرجوع کنید به ابوریحان‌ بیرونی‌، ص‌ 115). واژه تركی‌ چاتلانقوش‌، محرف‌واژه چاتلانقوز، به‌ معنای‌ غوزه تَرَك‌برداشته‌، است‌ (رجوع کنید بهارشادی‌فرد، ص‌ 122؛ برای‌ شكلهای‌ مضبوط‌ تركی‌ جز این‌ دو رجوع کنید بهدورفر، ج‌ 3، ص‌ 54).

واژه‌های‌ بُطم‌ و حبه الخضراء در منابع‌ عربی‌ برای‌ گونه‌های‌ دیگری‌ ازپیستاسیا به‌ كار رفته‌ است‌، از جمله‌ گونه خِنجُك‌/ خنجوك، مَصْطِكی‌ وپیستاسیا تربینتوس، كه‌ در كشورهای‌ عربی‌ فراوان‌اند (رجوع کنید بهابن‌عوّام‌، ج‌ 2، ص‌ 368؛ ابن‌میمون‌، شرح‌ مایرهوف‌،همانجا). دوگونه اخیردر رویشگاههای‌ ایران‌ وجود ندارد (رجوع کنید به قهرمان‌، ج‌ 2، ص‌ 352) وبه‌ همین‌ دلیل‌ در بسیاری‌ از منابع‌، خواص‌ و مصارف‌ آنها خلط‌ شده‌است‌.

گیاه‌ بان‌، به‌رغم‌ شباهت‌ واژگانی‌ با بَن‌، نوعی‌ گز روغنی‌ است‌ و دركتابهای‌ گیاهداروشناسی‌ كهن‌ نیز نام‌ آن‌ جداگانه‌ ذكر شده‌ است‌ و نبایدبا بَن‌ یكسان‌ تلقی‌ شود (رجوع کنید به مظفریان‌، 1375 ش‌، ص‌ 353؛ قس‌ابریشمی‌، ص‌ 13؛ نیز رجوع کنید به پان*).

بنه‌ عمدتاً درختی‌ وحشی‌ است‌ و به‌ این‌ ویژگی‌ آن‌ در منابع‌ نیزاشاره‌ شده‌، از جمله‌ در الفلاحه النبطیه (منسوب‌ به‌ ابن‌وحشیه‌، سدهچهارم‌؛ ج‌ 1، ص‌ 159ـ160) آمده‌ است‌ كه‌ به‌ دلیل‌ سازگاری‌ این‌ درخت‌با زمین‌ سخت‌ و پرصخره‌ و بی‌نیازی‌ آن‌ به‌ آبیاری‌ زیاد، معمولاً دربستانها آن‌ را نمی‌كاشتند و از انواع‌ كوهستانی‌ آن‌ استفاده‌ می‌كردند ودرصورت‌ كاشت‌، به‌ آن‌ كم‌ آب‌ می‌دادند (نیز رجوع کنید به رشیدالدین‌فضل‌اللّه‌، ص‌ 48). همچنین‌ ذكر شده‌ است‌ كه‌ این‌ درخت‌ خاك‌ پیرامونش‌را تلخ‌ (سمّی‌) می‌كند ( الفلاحه النبطیه، ج‌ 1، ص‌160). به‌ گفتهابن‌عوّام‌ (ج‌ 2، ص‌370)، گیاه‌ مورْد، كه‌ همواره‌ در كنار آن‌می‌روید، تلخی‌ خاك‌ را از بین‌ می‌برد.

برخی‌ از گیاهداروشناسان‌ قدیمی‌ انواعی‌ برای‌ آن‌ برشمرده‌اند، از جمله‌ابوالخیر(رجوع کنید به ابن‌عوّام‌، همانجا) پنج‌ نوع‌ و ابوالخیر اشبیلی‌ (ج‌ 2، ص‌ 414) چهار نوع‌ برای‌ آن‌ ذكر كرده‌اند. موفق‌بن‌ علی‌ هروی‌ (سده پنجم‌؛ ص‌ 54 ـ 55) بطم‌ و حبه الخضراء را از هم‌ جدا كرده‌ و برای‌هریك‌ خواصی‌ برشمرده‌ است‌. علی‌بن‌ حسین‌ انصاری‌ شیرازی‌ (متوفی‌ 806؛ص‌ 111) آن‌ را به‌ دو نوعِ بَن‌ و شاه‌بَن‌ تقسیم‌ كرده‌، بن‌ را بطم‌ وشاه‌بن‌ را سقز نامیده‌، و ابوالقاسم‌بن‌ محمد غسانی‌ (ص‌ 61ـ62) بطم‌ راضَرو بستانی‌ (مزروع‌) دانسته‌ است‌.

طبیعت‌ چاتلانقوش‌ را گرم‌ و خشك‌ ذكر كرده‌ (رجوع کنید به جرجانی‌؛هروی‌، همانجاها؛ غسانی‌، ص‌ 62) و برای‌ آن‌ خواص‌ درمانی‌ قائل‌بوده‌اند، از جمله‌ كوبیدن‌ چاتلانقوش‌ و نوشیدن‌ آن‌ را با باده‌ یا سركه‌برای‌ درمان‌ نیش‌ رطیل‌ و دیگر جانوران‌ سودمند می‌دانستند (رجوع کنید بهدیوسكوریدس‌، همانجا؛ رازی‌، ج‌ 20، ص‌ 301؛الفلاحه النبطیه، ج‌ 1، ص‌ 161؛ ابن‌سینا، ج‌ 1، كتاب‌ 2، ص‌ 531؛ حكیم‌ مؤمن‌، ص‌80). همچنین‌ صمغ‌ وروغن‌ آن‌ را برای‌ درمان‌ بیماریهای‌ پوستی‌ و نرم‌كردن‌ و پزاندن‌ وپاك‌ كردن‌ آماسها و درمان‌ فلج‌ و لقوه‌ توصیه‌ می‌كردند (رجوع کنید بهرازی‌، ج‌ 20، ص‌ 302ـ305؛ اسحاق‌بن‌ سلیمان‌ اسرائیلی‌، ج‌ 2، ص‌ 252، 254؛ ابن‌سینا، ج‌ 1، كتاب‌ 2، ص‌530؛ جرجانی‌، همانجا؛ ابن‌بیطار، ج‌ 1،ص‌ 98؛ انطاكی‌،ج‌ 1، ص‌ 88 ـ89). عموماً خوردن‌ آن‌ را برای‌ از بین‌بردن‌ شهوت‌ طعام‌ مفید می‌دانستند (برای‌ نمونه‌ رجوع کنید بهالفلاحهالنبطیه، ج‌ 1، ص‌ 162؛ ابن‌سینا، همانجا؛ ابن‌جزّار، ص‌ 117؛ حكیم‌ مؤمن‌،همانجا).

امروزه‌ از پوست‌ و برگ‌ درخت‌ بنه‌، به‌ علت‌ دارا بودن‌ تانن‌زیاد ودرنتیجه‌ قابض‌ بودن‌، برای‌ درمان‌ اسهالهای‌ ساده‌ استفاده‌ می‌شود (زرگری‌، ج‌ 1، ص‌ 572 ـ573). این‌ خاصیت‌ آن‌ را از قدیم‌ می‌شناختند (رجوع کنید به ابن‌بیطار، همانجا، به‌ نقل‌ از جالینوس‌؛ رازی‌، ج‌ 20، ص‌ 301؛ هروی‌، ص‌ 54). از چاتلانقوش‌ در تهیه ترشی‌، مربا و حلوا و در آبدوغ‌استفاده‌ می‌شده‌ است‌ (بسحاق‌ اطعمه‌، ص‌ 113؛ نوری‌، ج‌ 2، ص‌ 433؛مهران‌، همانجا؛ رضائی‌، ص‌ 99).

شلیمر (ص‌ 461) شیوه‌های‌ سنّتی‌ به‌ دست‌ آوردن‌ صمغ‌ از درخت‌ بَنه‌ را،به‌ صورت‌ جمع‌آوری‌ آن‌ در پای‌ درخت‌ یا كندن‌ صمغ‌ از روی‌ درخت‌، وشیوه پاك‌ كردن‌ آن‌ را در صورت‌ آغشته‌ شدنش‌ به‌ خاك‌ و نخاله‌ توضیح‌داده‌ است‌ (نیز رجوع کنید به پسته‌*).

منابع‌: محمدحسن‌ ابریشمی‌، پسته ایران‌: شناخت‌ تاریخی‌، تهران‌ 1373 ش‌؛ابن‌بیطار؛ ابن ‌جزّار، طب‌الفقراء و المساكین، چاپ‌ وجیهه‌ كاظم‌آل‌طعمه‌، تهران‌ 1375 ش‌؛ ابن‌سینا؛ ابوالخیر اشبیلی‌، عمده الطبیب‌ فی‌معرفه النبات، چاپ‌ محمد عربی‌ خطابی‌، بیروت‌ 1995؛ ابوریحان‌ بیرونی‌،الصیدنه؛ عادل‌ ارشادی‌ فرد،فرهنگ‌ واژگان‌ تركی‌ در زبان‌ و ادبیات‌فارسی‌ ، اردبیل‌ 1379 ش‌؛ اسحاق‌بن‌ سلیمان‌


-----------------------

+ نوشته شده در  دوشنبه ۱۳۹۰/۰۳/۰۲ساعت   توسط MAJID RAHI  |